กี่ครั้งที่ทนปวดใจ ต้องเหงาเดียวดายกลับมา

กี่ทีที่คิดทบทวน ถึงการจากลา เมื่อวันที่เขาต้องไป

กี่ครั้งที่เป็นอย่างเดิม ปวดร้าวเวลาไม่เหลือใคร

กี่คราวที่เสียนําตาเพราะความอ่อนไหว เมื่อไม่มีใจให้กัน

ร้องให้จนไม่เหลือน้ำตา เมื่อฟ้าไม่เคยเป็นใจ

วันที่ฝนพรําไม่เหลือใคร อีกนานแค่ไหนไม่รู้จะเช้า

ร้องไห้จนไม่เหลือหัวใจแต่ฉันก็ไม่เป็นไร

แม้ไม่เหลือเธอไม่เหลือใคร

แต่ยังมีฝนเป็นคนสุดท้าย เหงาด้วยกัน

เมื่อฟ้าไม่เคยห่วงใย มีแต่ฝนที่ไม่จากไป

อยู่เป็นเพื่อนฉันให้ทนสู้ความหวั่นไหว กับคนที่ไร้หัวใจ

ไม่หวังให้เธอกลับมา แค่รอเวลารักษาใจ

ขอบคุณสายฝนที่ทำให้ทนปวดใจ ให้มันได้ยืนขึ้นมา

แม้พรุ่งนี้ต้องเดินคนเดียว กลางสายฝนของคนเดียวดาย

ไม่มีเหลือไม่เห็นใคร

ทิ้งโลกนี้ไว้เพียงลำพัง ที่ซึ่งฉันไร้คนเคียงกาย

ปล่อยให้ฝนเป็นคนสุดท้ายร้องไห้กับฉัน

ร้องให้จนไม่เหลือนํ้ำตา เมื่อฟ้าไม่เคยเป็นใจ

วันที่ฝนพรําไม่เหลือใคร อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้จะเช้า

ร้องไห้จนไม่เหลือหัวใจแต่ฉันก็ไม่เป็นไร

แม้ไม่เหลือเธอไม่เหลือใคร

แต่ยังมีฝนเป็นคนสุดท้าย ร้องไห้กับฉัน…